Od 4000 lat...
...mieszanka łotrów i bohaterów.
Żydzi, muzułmanie, chrześcijanie,
żyją tu obok siebie. To zawiłe.
Departament Stanu...
Nie mam co liczyć na szybką odpowiedź.
Mason bawi się w dyplomatę.
Potrafi opisać Liban w dwóch słowach.
Wolę krótszą wersję. Starczy mi migawka.
Niech panu wystarczy to, co zawsze powtarzam:
Liban jest jak pensjonat bez właściciela.
Jedyną wspólną cechą lokatorów
jest skłonność do zdrady.
Ci ludzie żyją razem, drzwi w drzwi, od 20 stuleci.
Dwa tysiące lat zemsty, krwawej waśni, wendety, zbrodni.
Pewnej nocy szaleje burza.
Leje jak z cebra. Pukanie do drzwi.
„Kto tam?”. Palestyńczycy.
Chcą wejść. Odsyła się ich z kwitkiem.
Zamyka się drzwi.
Zmarzli, są słabi.
Chcą wejść i to natychmiast.
W domu zamieszanie.
Lokatorzy się kłócą. Jedni ostro protestują.
Inni mówią: „Wpuśćmy ich, jutro sobie pójdą”.
Ktoś myśli: „Jak wejdą,
wesprą mnie w boju z wrogim sąsiadem”.
Ktoś boi się skutków
nieotworzenia.
Dopiero gdy Palestyńczycy weszli,
zorientowano się, że sytuacja jest dramatyczna.
Że Palestyńczycy chcą tylko
spalić sąsiedni dom Izraelczyków.
Witamy w Bejrucie.
Dobry jest.
- Faktycznie. - Tak tu jest.
Pan Skiles.
Co słychać?
Pięknie wyglądacie.
Mason Skiles.
Nie znamy się.
Miło was widzieć.
Nie wchodzimy w układy.
Odrobiliśmy lekcję z Wietnamu.
Nasz prezydent
ma dość problemów w kraju.
Na pewno nie chcemy ustanawiać stałego przedstawicielstwa.
- Skąd pani jest? - Z Waszyngtonu.
Szczęściara z pani. Witamy.
- Wspaniałe przyjęcie. - Dziękuję.
Rozumiemy, że Liban, a zwłaszcza Bejrut,
ma dość przyjezdnych, którzy się wtrącają.
Nie chcemy tego robić.
Zależy nam tylko na wyrównaniu szans
i na stabilnej gospodarce regionu.
Tak sądzę.
Pan kongresman z pewnością może coś dodać.
Karim, przedstawię cię.
To Agnes i Joanne z Wielkiej Brytanii.
Karim dba, byśmy nie byli głodni.
- Dobra robota. - Dziękuję.
- Ile ma lat? To jeszcze dziecko. - Około 13.
Był w palestyńskim obozie w Bejrucie Zachodnim.
Przylgnął do nas i stał się członkiem rodziny,
co nas cieszy.
Moja żona Nadia.
Miło mi.
Pan kongresman.
- Jak się żyje w Bejrucie? - Jesteśmy zadowoleni.
Tak.
Piękne miejsce pełne pięknych ludzi.
Tak.
Zwłaszcza jedna osoba jest piękna.
Na Bliskim Wschodzie dyplomata musi myśleć szybko.
Im szybciej, tym lepiej.
W rozmowach biznesowych
najważniejszy jest dialog.
Gdy rozmowa cichnie, zaczyna się walka.
Dyplomaci powinni się włączyć
i wytłumaczyć stronom:
„Takie są realia.
Możemy grać tymi kartami”.
Zostawię państwa w dobrych rękach.
Przywitam się z kimś.
Dziękuję. Miło było poznać.
Alice, całkiem sama.
Podobno gościsz kongresmana. Wiesz, jak mnie to podnieca.
Gdzie Cal? Przyda mi się pomoc.
Przyjdzie, coś go zatrzymało w biurze.
Wszyscy trzeźwi?
Jeszcze wcześnie.
Chodź, napij się czegoś.
- Głodna? - Jak wilk.
Z życiem, dziewczyny!
Czas na kolację!
- Radzisz sobie? - Tak.
Chrześcijanie tu,
muzułmanie tam,
whisky pośrodku.
Zaraz kolacja. Wszyscy są?
Cal się spóźnia. Alice mówi, żeby zacząć bez niego.
Jak się czujesz, kochanie?
W przyszłym życiu?
W przyszłym życiu wyjdź za stolarza.
Gdzie znikasz?
Kierowcy zjedli wszystko.
Całą tacę?
Żyją, żeby jeść.
Zanieś im dokładkę.
Pardon.
Cześć, kochanie.
Gdzie Mason?
Jesteś spięty.
Nie, tylko chcę pogadać z Masonem.
Co się stało?
Nic. Tylko...
Witaj, Karim. Jesteś bardzo elegancki.
- Prawda, Cal? - Tak, bardzo.
Należą ci się gratulacje.
Nadia mówi, że świetnie zdałeś.
Dużo mi pomogła.
Ale to nie ona zdała egzamin.
Słyszałeś o tym?
Tak. Jestem pod wrażeniem. Przepraszam, muszę...
Jesteś wreszcie.
To był koszmar.
Sam niańczyłem ten motłoch.
- Musimy pogadać. - Napij się.
Kongresmani potrafią odebrać
wiarę w demokrację.
Musimy pogadać.
Wiele razem przeszliśmy.
Udawało nam się omijać rafy.
Nie, dziękuję.
Cal, wyduś wreszcie. Mam 25 osób na kolacji.
W nic cię nie wciągałem.
- Byliśmy czyści. - O co ci chodzi?
Karim.
Chodzi o Karima. Chcą go przesłuchać.
- Kto? - Wszyscy.
- Ma brata. Wiedziałeś? - Co? Nie ma nikogo.
Dlatego Nadia go przygarnęła.
Rafid Abu Rajal. Rozstali się w 1968.
Karim trafił do Bejrutu,
Rafid odsiedział dwa lata w Jordanii.
Chwila.
Co to jest?
Monachium.
Zostawił wynajęty wóz przed wioską olimpijską.
Mają odciski, świadków. I mają to.
Karim z bratem pół roku temu w Bejrucie.
Jacy oni?
Na podjeździe czeka szef operacji.
Chcą go teraz.
Kto? Mossad?
Nie da się tego zatuszować.
A więc to Mossad.
- Izrael rzuca... - Siedzi w tym po uszy.
Bzdura.
Dwie godziny temu Departament Stanu cofnął ci certyfikat.
Ktoś sypnął. Wyciekło. Nie ma czasu. Jest niebezpiecznie.
Cal, chodzi o Karima.
Braciszek wroga ludzkości numer jeden
serwuje kanapki kongresmanom.
Zamierzasz go stąd wywlec?
Myślisz, że Nadia pozwoli? Właśnie wystąpiła o opiekę.
Wyrobiliśmy mu wizę.
Jest członkiem rodziny, Cal.
Nic nie poradzę.
Powiedz szefowi, że wyjdę do niego za pięć minut.
Karim, bądź ze mną szczery.
Jeśli skłamiesz, nie będę mógł ci pomóc.
Twój brat.
Nie żyje?
- Nie żyje? - Kiedy go widziałeś?
Rafid nie żyje?
Żyje.
Odpowiedz na pytanie. Kiedy go widziałeś?
Pół roku temu.
Gdzie?
Przyszedł do mnie.
Gdzie przyszedł?
Odwróciłem się, a on stał tam...
na ulicy.
Jest tutaj? W Bejrucie?
Nie! W Hiszpanii.
Mieszka tam.
Jest kucharzem.
Dlaczego to ukryłeś?
Dlaczego krzyczysz?
Nie gniewam się na ciebie.
Chcę tylko, żebyś powiedział prawdę.
Paszport...
Ma hiszpański paszport.
Nowe nazwisko.
Nikt nie może wiedzieć.
Jeśli powiem, straci wszystko!
Obiecałem mu!
Co tu się dzieje?
Zaczekaj w kuchni.
Co zrobił?
Nie wiem. Może nic.
Załatwię to.
Wracaj tam i dopilnuj kolacji.
Wrócę za parę minut.
To coś złego?
Wszystko da się wyjaśnić.
Karim.
Co ci jest?
O co chodzi?
Co się stało?
Daję słowo, że go przyprowadzę.
Jutro rano, do ambasady.
- Proponuję ugodę. - Przykro mi.
Nie jestem upoważniony.
Wiem, że to twardy orzech.
Sam takie miewałem.
Akcja przebiegnie gładko.
Nie wyobrażam sobie.
Zna sytuację?
Wyjaśniłem mu.
Pan Riley nie decyduje w tej sprawie.
Miał wyprowadzić obiekt po cichu.
Wyszło inaczej.
Mówimy o 13-letnim chłopcu.
O niewinnym dziecku.
To nie jest zadanie analityczne.
Jeśli nie może pan mi pomóc znaleźć rozwiązania,
proszę zadzwonić do kogoś, kto może.
Nie ma takiej opcji.
Więc niech pan zrobi w tył zwrot i wynosi się...
Jezu!
Stój! Mas!
Mason! Zaczekaj.
Ostrożnie!
Mason! Nadia!
Karim!
Nadia!
Karim!
Nadia!
Szybko!
Zabierz go!
Ratunku, Mason!
Mason!
Nie!
Nie! Proszę!
Weź mnie!
Puść ją!
Rzuć broń!
Chodź, Karim!
- Szybko! - Mason!
Karim.
Rzuć broń, bo ją zabiję.
Proszę, nie!
Proszę!
Jedź!
Nie, maleńka. Nie odchodź.
Nie wychodźcie z domu bez parasola.
Przyda wam się.
W Bostonie będzie padało przez cały ranek,
przejaśni się koło południa.
Słuchacie informacji o pogodzie i nasileniu ruchu.
Jest 7.15. Mówi Jane Emerson.
Przez najbliższe pół godziny Jerry Torbin omówi...
10 LAT PÓNIEJ
Hej, kolego!
Dobrze się czujesz?
Tak.
Głos masz niepewny. Wjeżdżasz czy wyjeżdżasz?
Mieszkam w tym hotelu. Właśnie miałem wejść.
Jasne. Prześpij się w pokoju.
Punkt piąty, wakaty po emerytach.
Wypracowaliśmy wspólne stanowisko.
Jerry uzna kryterium narodowościowe, a związek zrezygnuje
z klauzuli uprzywilejowania.
Punkt szósty, wypłata rekompensat.
Tu też mamy kompromis.
Uzależnienie premii od poziomu zabezpieczeń.
Mniej wypadków, mniej roszczeń. Lepszy pakiet. Wszyscy zyskują.
Zgoda, panowie?
Załatwiliśmy sześć punktów.
Zobaczcie sami, ile problemów
udało nam się rozwiązać.
Sześć z dziesięciu.
Dziewięciu.
Widzicie?
Znowu wraca kwestia nadgodzin?
Nigdy jej nie ma na stole.
Obie strony muszą wyłożyć karty.
Będzie wiadomo, na czym stoimy.
Robi mnie w konia, Mason.
- Udowodnij. Pokaż papiery! - Zakuty łeb. Mam dosyć.
Wracam do punktu wyjścia.
Jakiego?
Do pierwotnej oferty.
- To była groźba? - Teraz będzie.
Zacznę odbierać telefony,
bo się urywają.
Ludzie zabijają się o pracę za waszą stawkę sprzed 20 lat.
Nie wylejesz nas!
- Wyluzujmy. - Przekonasz się.
Zwołam strajk w 15 minut.
To zwołuj!
Zobaczymy ten strajk!
Pieprzyć to! Pocałuj mnie w dupę!
Nieźle poszło.
Ochłoną. Umowa obroni się sama.
Dajmy im czas, to dostrzegą minusy.
Wrócą za parę dni.
Na czym stoimy z supermarketem w Providence?
Wzięli miejscowego prawnika.
Nie mówiłem ci,
bo i tak miałeś dużo na głowie.
Mogę ci postawić drinka?
Zaproponowano mi pracę.
W Nowym Jorku.
Jeszcze negocjuję stawkę, ale...
Nie chodzi o pieniądze. Nie wypinam się na ciebie.
Musisz odpocząć, Mas.
Poważnie.
Poopalaj się, pospaceruj, złap oddech.
Zrobisz furorę w Nowym Jorku, Ernie.
Dasz radę.
TAJNE
22 LUTEGO 1982
AMBASADA USA W BEJRUCIE DO NSA
Pułkownik Ruzak.
SZARY SEDAN ZNALEZIONY O 16.30
...sankcje.
Potwierdzili. Znaleźli wóz.
RUE BAS W BEJRUCIE BEZ PASAŻERÓW
- Pakuj walizkę. - Czeka w biurze.
Mason?
Mason Skiles?
Pamiętasz mnie? Ray Sullivan.
Jasne.
Negocjowałeś dla nas barter parę lat temu.
Światłowody w Needham?
Ale blamaż. Jasne.
- Wybacz. - Nie ma sprawy.
Mnie też się to zdarza. Kto by spamiętał?
Negocjuję tu warunki pracy.
Zabijam czas, bo strony muszą ochłonąć.
Wiem, rozmawiałem z twoim wspólnikiem. Powiedział, że cię tu znajdę.
Miałem dziś ostrą pobudkę. Alarm pożarowy.
Starzy przyjaciele z Waszyngtonu. Nasi wspólni.
Prosili, żebym z tobą pogadał.
Nasz uniwerek w Bejrucie.
Mieli mieć wykład pod koniec tygodnia,
ale prelegent nawalił.
Temat: „Porozumienie międzykulturowe”.
Jesteś wychowankiem tych przyjaciół, dlatego wierzą,
że zastąpisz prelegenta.
Tu jest czek.
Bilet pierwszej klasy i 6500 dolarów.
Za nic w świecie nie wrócę do Bejrutu.
Lotnisko Logan, 20.45.
Masz sześć godzin, żeby znaleźć kogoś innego.
Nie będę szukał.
Nie mam pojęcia, co się stało.
Gdym miał, ta rozmowa byłaby łatwiejsza.
Kazano mi tylko powiedzieć,
że zegar szybko tyka
i że Agencja będzie ci bardzo wdzięczna za współpracę.
Wiedzą, że to trudna decyzja.
Powiedz, że nie mam paszportu.
Jest w kopercie.
Miło było cię widzieć.
Mam prośbę.
Spóźnisz się na samolot, nie było tej rozmowy.
Nie będę więcej dzwonił,
bo to nie ma sensu.
Dennis ogłosił strajk godzinę temu. Pewnie wiesz.
Jestem w Nowym Jorku. Pam ma moje klucze. Nie wiem, co powiedzieć.
Wiesz, gdzie mnie znaleźć.
Mason Francis Skiles.
Lat 45.
Ukończony Oksford. Arabistyka i Bliski Wschód.
Przyjechał tu w 1962 na stypendium.
Przyjęty do służby zagranicznej w 1963 i wysłany do Kairu.
Damaszek w 1965, Tel Awiw w 1968.
W 1969 pracuje w Waszyngtonie
jako podsekretarz do spraw bliskowschodnich.
Żeni się. Publikuje. Jest często cytowany.
Kissinger go lubi,
wysyła do Paryża na rokowania pokojowe.
W 1971 jego kariera przyspiesza. Wraca do Bejrutu
w roli zastępcy ambasadora.
Jego żona... Don ci powiedział po drodze?
O wypadku w domu Skilesów w 1972?
O jego żonie i braciach Abu Rajal?
Umiem czytać, panno Crowder.
Chcę wiedzieć, co robi teraz.
Opuścił Bejrut w 1973, przed wybuchem wojny domowej.
Pracował w Bostońskiej Izbie Handlowej jako negocjator.
Trzy lata temu poszedł na swoje
i teraz ma dwuosobową firmę.
Lokalne spory płacowe.
Od Kissingera do śmieciarza.
Ma problem z alkoholem.
- Chryste. Duży? - Ledwie wsiadł do samolotu.
Nie mamy czasu na takie rzeczy. Powiedz coś więcej, Don.
Jest przetrącony.
Upadły beniaminek.
Ale sterowalny.
Frank? Znałeś go.
Nie pogrywaj z nim, Gary.
Spokojnie.
Panie Skiles!
Bernard Teppler, Uniwersytet Amerykański. Cieszę się, że pana widzę.
Wezmę to...
Witamy w Bejrucie.
Nie mogliśmy się pana doczekać. Wezmę torbę.
Będę pana łącznikiem z uczelnią. Zawiozę, gdzie trzeba.
Bejrut bardzo się zmienił przez ostatnią dekadę.
Ominęła pana wojna domowa.
Miałem się zatrzymać w hotelu L'Admiral.
Czeka na pana luksusowy apartament.
Od ulicy, niestety. Z widokiem na morze były zajęte.
Jedziemy okrężną drogą?
Rue du Nabil jest nieprzejezdna.
Bomba w samochodzie. Dużo ofiar.
Kto podpalił lont?
To Bejrut, panie Skiles. Zależy, kogo spytać.
OWP mówi, że Ruch Amal. Ruch Amal - że chrześcijanie.
Chrześcijanie obwiniają Druzów. Druzowie Armię Syryjską.
Radio w Damaszku twierdzi,
że Izrael chce przykryć naruszenie granicy.
A Izrael... Dla nich to zawsze OWP.
Moja żona uważa, że to Gamaeet El Cheea.
A pan?
Ja omijam Rue du Nabil.
Kontrola dokumentów.
Szlag. Będzie potrzebny pański paszport.
Bez obaw. OWP ma przyzwoity posterunek.
- Paszport. - Proszę.
To Zielona Linia.
Dzieli Bejrut na dwie części.
Urocza pamiątka po wojnie domowej.
Tu muzułmanie, tam chrześcijanie.
Dla reszty nie zostaje wiele miejsca.
Dziękujemy bardzo!
W PRZYPADKU STRZELANINY W HOTELU
PROSIMY POZOSTAĆ W POKOJACH
I NIE PODEJMOWAĆ PRÓB FOTOGRAFOWANIA
Szlag.
Pan Skiles? Sandy Crowder.
Pracuję w ataszacie kultury.
Miło mi pana poznać.
Ciekawe.
Współpracuję z uczelnią.
Wiem, że wygłosi pan wykład.
- Dopiero pan przyjechał... - Nie szkodzi.
Samochód czeka.
Ma pan ochotę na przejażdżkę?
Wie pani co?
Zabawne. Właśnie myślałem o wycieczce.
- Naprawdę? - Nie.
Zostańmy tu i poudawajmy,
a potem mi powiesz, w co wdepnąłem.
Ambasada organizuje dziś koncert,
więc wpadłam po pana po drodze.
Przyjmiesz z uśmiechem wszystko, co powiem?
Zaczekam na zewnątrz.
Dobry Boże. Mason.
Ambasador Whalen.
Pewnie się dziwisz.
Cieszę się, Frank.
Szczerze wątpię, ale doceniam wysiłek.
Gratuluję sukcesu.
Nie rób jaj.
Poszukaj Dona. Zaraz przyjdziemy.
- Jak podróż? - Nieźle.
Obejrzałeś Bejrut?
To, co zostało.
Serce się kraje.
Uniknąłeś strasznej wojny, Mason.
OWP zrzucała bomby. Rząd nie był dłużny.
Izrael się wtrącił.
Rezultat? Pięćdziesiąt tysięcy ofiar.
Miasto pokrojone jak pizza.
OWP liczy, że rozejm się utrzyma.
Izrael ostrzy sobie na nich zęby.
Szuka pretekstu, żeby wkroczyć i zademonstrować uzbrojenie.
- Mason Skiles, pułkownik Gary Ruzak. - Miło mi.
Rada Bezpieczeństwa Narodowego.
- Napijesz się? - Jasne. Bourbon. Bez lodu.
Zanim zaczniemy,
chcę wyrazić naszą wdzięczność.
Za co?
Za przyjazd. W ciemno. Doceniamy to.
Znasz Dona Gainesa, szefa biura politycznego.
Kopę lat.
Szmat czasu.
Usiądźmy.
Dwoje szpiegów, Biały Dom i ambasador.
Może ktoś mi wreszcie powie, co tu robię.
Rozmawiałeś z kimś po przyjeździe?
Nie.
Miałeś kumpli.
- Utrzymujesz z kimś kontakt? - Nie.
Telefony? Kartki świąteczne?
- O co wam chodzi? - To proste pytanie.
Kto tu rządzi?
Służymy prezydentowi.
Zanim wejdzie przez te drzwi,
uchylcie rąbka tajemnicy.
Trzy dni temu porwano Amerykanina w Bejrucie Zachodnim.
Rano przyszła wiadomość
od grupy o nazwie Milicja Wyzwolenia Islamu.
Bardzo jasna. Bez niedomówień.
Mają gościa, chcą rozmawiać.
Za twoim pośrednictwem.
Wymienili cię z nazwiska.
Kim oni są?
Wiemy, kim nie są.
Nie są głównym nurtem OWP.
- Wątpię. - Daj spokój, Gary.
Nie chcą tu izraelskich czołgów.
Nie ryzykowaliby.
Nikogo nie wykluczamy. Wszystkie opcje na stole.
Co mam zrobić?
Jesteś wprawnym negocjatorem. Negocjuj.
Jakiś świr wyciągnął moje nazwisko z kapelusza.
Porywacze chcą ubić interes.
Szybko się ujawnili. Wysunęli żądanie. Są konkretni.
Macie coś, na czym im zależy.
Zablefujcie. Nie ma mnie.
Niech im zamajaczy widmo porażki.
Jeśli to przełkną, macie pierwsze ustępstwo.
Dziwię się, że nie ma tu Cala.
Cala Rileya.
Cal jest zakładnikiem.
Byliście ze sobą blisko.
Kiedy ostatnio z nim rozmawiałeś?
Jezu.
Dziesięć lat temu.
Cisza w eterze? Kompletna?
Tak.
Sądzimy, że Cal o ciebie prosił.
Dlaczego?
Nie wiemy, ale...
Nie, nie.
To niemożliwe.
Cal jest szefem.
Kieruje połową akcji na Bliskim Wschodzie.
Rozumiesz, co to znaczy?
Tak, martwicie się, że sypnie.
Martwimy się?
Jest tu od 13 lat. To chodząca księga.
- Dotąd nie sypnął. - O ile wiemy.
Jak zacznie, nie będzie co zbierać.
Gramy na czas. Teraz ich ruch.
Chcę, żebyś jasno powiedział,
czy możemy na ciebie liczyć, póki nie staniemy na nogi.
Oto nasza wersja. Nie wspominamy o Calu.
Wykonuje zadanie, nikt nie musi wiedzieć.
Ruzak przyleci do Bejrutu jutro. Nie znasz go.
Ściągnęliśmy cię,
bo chcieliśmy wiedzieć, co tu porabiasz.
Nie umiem tak, Gaines.
Umiesz. To poker.
Dwie karty zakryte, reszta na stole.
Po prostu mów prawdę.
Jesteś zagubionym, 40-letnim wdowcem na długim zakręcie.
Niby przyjechałeś z wykładem,
ale tak naprawdę nie wiesz, co tu robisz.
Prawda.
Zareagowaliśmy nerwowo, gdy wypłynęło twoje nazwisko. Prawda.
Nie podoba ci się nasze zainteresowanie. Prawda.
Wychodzę wkurzony?
Pasuje.
A panna Crowder?
Powszechnie wiadomo,
że zadzieranie kiecki przed Jankesem w twoim wieku,
bardzo się opłaca.
Skończyliśmy?
Nagle stałeś się bardzo ważny.
To pomyłka?
Nie wiem. Prawda.
Gaines cię testował.
Wszyscy są pod silną presją.
- Lubisz to, prawda? - Co masz na myśli?
Inaczej by cię tu nie było.
- Myślisz, że mnie to ekscytuje? - Nie wiem.
Fakt, nie wiesz.
Oświeć mnie. Jaka jest twoja historia, panno Crowder?
Jestem laską, która odwozi do hotelu wkurzonego turystę.
Możemy kawałek zboczyć?
Dokąd?
Pokażę ci, gdzie mieszkałem.
OWP miała tu nadajnik.
Izrael go namierzył 10 miesięcy temu, tuż przed rozejmem.
Było pięknie.
Było.
Na wskroś.
Rano narty, po południu basen, wieczorem przyjęcie?
Nie, nie tak.
Robiliśmy to, co chcieliśmy.
Byliśmy szczęśliwi.
Nie wiem, jak do tego doszło.
Dziękuję.
Cal jest z Alice?
O ile wiem, tak.
- Gdzie ona jest? - Mają mieszkanie w Atenach.
Alice przeniosła się tam, gdy wybuchła wojna.
Cal został w Bejrucie. Dzieci nie mogły.
Wie, że się włączyłem?
Jeśli Gaines jej powiedział.
Musimy jechać.
Zaczekaj.
Dlaczego to robicie? Szczerze.
Chodzi o Cala czy o informacje?
Wredne pytanie.
Na pewno o tym myślałaś.
Myślałam o tym, czy przyjedziesz, czy nie.
Załóżmy na chwilę, że przyjmę zlecenie.
Kto je wystawił?
Biały Dom? Departament Stanu? Don Gaines?
Załóż, że Cal.
Chyba że go winisz za to, co się stało.
Tak jest w moich aktach?
Daliśmy tu ciała.
Wszyscy.
Podwajam stawkę.
Leci do Paryża.
Musisz wiedzieć, Mas,
że Alice bardzo chce uczestniczyć we mszy.
Odezwę się do was.
Pomyślę o mszy, jeśli nie teraz, to później, w kraju.
Przekaż jej.
Nie wiem, czy to udźwignę.
- Z łatwością. - Bzdura.
Prędzej czy później dojdziesz do wniosku, że to nie twoja wina.
Twoje słowa mnie ranią.
Więc zamilknę.
- Dbaj o siebie, Cal. - Mas...
Mason.
Mason!
Mason.
Panie Skiles.
Dzień dobry.
Przeklęte korki! Jesteśmy spóźnieni. Już czeka.
Granatowe renault po przeciwnej stronie.
Widzi pan? Tam.
Wyskakuj pan.
Dobra.
Panie Skiles!
Biegiem.
Nie, nie.
Porąbało cię?
O co chodzi?
O grę w karty.
Robiłem to, co zwykle.
Bashir, twój nowy kumpel...
Gospodarz?
Minister Handlu OWP.
Nie wyczułem wywrotowych drgań.
Wysoko zaszedł.
Dom w Hiszpanii, w Sydonie,
belgijska dziwka Sandrine
w luksusowym apartamencie przy Rue Hamra.
- Na czym zarabia? - Linie lotnicze.
Wyciąga milion miesięcznie,
bo gwarantuje, że OWP nie wysadzi samolotu.
Dokąd mnie wieziesz?
Rano dzwonili porywacze. Wiedzą, że jesteś. Chcą się spotkać.
Sygnał poszedł 20 minut temu,
musieliśmy odpowiedzieć.
W sejfie ambasady mamy cztery miliony.
Na redzie czeka krążownik
z SEALs na pokładzie.
Jest zgoda na użycie satelitów szpiegowskich.
Wszystko gotowe.
Miejmy nadzieję, że jest z kim rozmawiać.
Wszystko dobrze? Kiepsko wyglądasz.
Nic mi nie jest.
Dobra, ruszajmy.
Lotnictwo syryjskie.
Co oni tu robią?
Nie mogli podejść bliżej.
Nie ruszaj się!
Ani kroku!
Zostawiamy czterech ludzi. I bierzemy czterech.
Wracamy tą samą drogą.
Będziemy na łączach.
Słuchaj poleceń.
Gaines mówi, jasne?
- Przyjemniaczek. - Idziemy.
FRYZJER
Siadajcie.
Czekamy na was.
Mówi, że czekali.
Skąd mam wiedzieć, że żyje?
Zaufaj moim słowom.
Który to Skiles?
Pyta, który to Skiles.
Powiedz, że to żaden dowód.
Martwimy się, że...
Zadałem pytanie!
Skiles to ja.
Jestem ciekaw...
Wszyscy jesteśmy.
W czym jestem lepszy od innych.
Nie!
Nie odpowiadam na pytania.
Mówię, jak ma być.
To ja pytam.
Sir...
Żądania można wrzucić przez okno ambasady.
Przyszliśmy usłyszeć twój głos.
A ty usłysz nasz.
Mój głos?
Niech oni przemówią!
On widział śmierć matki i siostry
przedwczoraj w Barjesh Kjehelem.
Znasz ten dźwięk?
Świst bomb zrzucanych z amerykańskich samolotów?
Zapytaj jego, czego chce.
Sir!
Dość!
Powiedz nam.
Jaka jest cena za wolność naszego człowieka?
Cena?
Myślisz, że to bazar?
„Myślisz, że to bazar?”
Myślisz, że kupujesz szminkę?
Bazar otwarty. Kupujcie towary!
Co ty zrobiłeś?
Nie zadawaj pytań.
Wszystko w porządku?
Zabierzcie go.
W porządku.
Niech nikt się nie rusza.
W porządku!
Będziemy w pogotowiu.
Wybaczcie.
Mój druh był stary.
Zaślepiony gniewem.
Z Ameryką trzeba rozmawiać jasno.
Ostrożnie dobierać słowa.
Prawda, panie Skiles?
Tak się zmieniłem?
Co jest grane?
Znasz go?
Tak, znam.
Karim.
Karim Abu Rajal.
Postarzałeś się.
Ty też.
Przepraszam za tę sytuację.
Nie mamy zbyt wiele czasu.
- Ciągle przepraszasz. - Jezu Chryste.
- Czego chcesz? - Kurwa.
- Pozwolisz... - Milcz!
Mojego brata.
Rafida Abu Rajala.
Słyszeliście o nim.
Tak.
Wymienię Cala Rileya na mojego brata.
Dlaczego myślisz, że go mamy?
Nie wy. Izrael.
To czego chcesz od nas?
Po co szukać syna, gdy ojciec jest pod ręką?
Twierdzisz, że Izrael ma Abu Rajala i siedzi cicho?
Coś byśmy o tym wiedzieli.
Był na południowej granicy i zniknął.
Rozumiecie ofertę?
Tak. Cal za twojego brata.
Znacie moje warunki.
W jakim stanie jest Cal?
Żyje.
- Jak cię znaleźć? - Rozmawiam tylko ze Skilesem.
Dlaczego?
Bo on też wam nie ufa.
A jeśli oni nie kłamią?
Jeśli nie brat,
to jest jakaś alternatywa?
Alternatywa?
To jest alternatywa.
A: Zabili go i jeszcze nam nie powiedzieli.
Sandy, to Izrael.
B: Zabili go i nie wiedzą o tym.
C: Nie wiedzą, że go mają.
Jeszcze go nie zidentyfikowali.
Choć polują na niego od dekady?
- Nie sądzę. - D: Ukrywa się.
Nawet jego ludzie nie wiedzą, gdzie się zaszył.
E, F, G, trzymają go w klatce w Tel Awiwie z wtyczką w uchu.
No i co z tego?
Myślicie, że go wypuszczą,
żeby wysadził kolejny autobus Żydów?
Wypisz czek.
Za Abu Rajala? Żartujesz? On był w Monachium!
To tylko kwestia ceny.
Nic z tego.
Warto się spotkać.
I co? Powiedzieć im o Calu? Spalimy go.
Milczymy.
Rzucamy bombę i patrzymy.
Pojadę do Izraela.
Chwileczkę...
Wolno mi więcej niż wam.
Nie muszę tu być. Mogę grać ostro.
Mówisz o sojusznikach.
Rozum ci odebrało.
Oszalałeś.
Ile Cal jest wart na rynku? To tajemnica?
Tylko Karim wie, że zgarnął pulę?
Jak długo utrzyma tę bandę?
Kiedy któregoś poniesie ambicja,
wkurzy się albo zrobi coś głupiego?
Teraz waszym jedynym problemem
jest połączenie braci Abu Rajal.
A jeśli Rafid wysadzi autobus,
pomartwicie się później, gdy Cal będzie wolny.
Nie pora na uprzejmość i przewidywalność.
Potrzebujecie dobrych kart do tej rozgrywki.
Więc jeśli nie ma lepszych pomysłów,
wycisnę je z Izraelczyków, zanim nas zablokują.
Przykro mi, to strata czasu.
Rafid Abu Rajal? Poważnie?
- Co jest grane, Gary? - Nie...
To bez znaczenia, jeśli go nie macie.
Gdybyśmy wiedzieli, gdzie jest, już by nie żył.
Dla nas więcej jest wart żywy.
- Dlaczego? - Nieważne.
Przyjechaliśmy wysondować rynek.
Szukasz człowieka, który zabił twoją żonę?
- Piłka byłaby w grze? - Nie ma piłki.
Fatygowaliście się tylko po to?
- Nie. - Zaczekaj.
Hipotetycznie...
Tak dla zabawy...
Załóżmy, że go macie.
Rzuć cenę. Co jest na liście życzeń?
Nie ma granic.
Przykro mi, Gary.
Kiedyś mi powiesz, o co w tym chodzi.
Straciłem rozum, przywożąc cię tutaj.
Spokojnie!
Sprawa spieprzona na całej linii.
Przyjdą do nas.
Muszę z nimi pracować na co dzień, Mason.
Jeszcze nie skończyliśmy.
To wódka czy urojenia?
Gra się toczy. Bądź gotowy.
- Lotnisko. - Tak jest.
Twojego kumpla zżera ciekawość.
Jednak masz urojenia.
Wóz albo przewóz.
Zadzwonią, nim wyjedziemy.
Jeśli się mylę, masz mnie z głowy.
Jeśli nie, wyrzucą mnie z następnego spotkania,
a ty dobijesz targu.
Zamknij się, do kurwy nędzy.
- Pan Ruzak? - Tak.
Telefon do pana.
Monachium.
Madryt, 16 izraelskich turystów.
Synagoga w Stambule, 14 zabitych. Dzieci.
EL AL lot 305, 46 ofiar. Rodziny.
Za wszystkim stoi Rafid Abu Rajal.
Ile?
Widzimy towar, ale nie znamy ceny.
Gdyby był u nas, nie wypuścilibyśmy go.
Trudne otwarcie.
Czy on jest głuchy?
- To fałszywy trop. - Proste pytanie. Ile?
Nie mamy go.
- To co my tu robimy? - Nie! Co pan tu robi?
Wyjdź.
- Hipotetycznie... - Mają go.
Nie wiedzą. Rozejrzą się.
Mógł się „zgubić” w systemie.
Myślę, że go mają.
Czego chcą?
Poza twoją głową?
Syria ma bunkry przeciwlotnicze w Dolinie Bekaa.
Połowa to wabiki. Chcą lepszych zdjęć satelitarnych.
Tylko tyle?
Oko na dwa tuziny syryjskich celów?
Smaczny kąsek dla wywiadu.
Powiedziałeś, że chodzi o Cala, czy już to wiedzieli?
Myślisz, że graliby w ciemno?
Jasne, że powiedziałem.
To nie Izba Handlowa Nowej Anglii.
Zacząłeś zabawę
w dobrego i złego glinę z mistrzami wagi ciężkiej.
Mieliśmy fart. Ale koniec tych bzdur.
Od teraz jesteś naszym rzecznikiem wobec Karima.
To wszystko. Koniec zabawy.
To bzdura, od początku do końca!
Gówno tam syryjskie bunkry. To ruskie instalacje.
Tracimy czas.
- Żartujesz? - Chcą tylko zdjęć!
Proszę.
Dziękuję.
Ani słowa.
To zagraża relacji z Sowietami.
Dlatego decyzję podejmie Waszyngton.
Rozmawialiśmy z ministrem, Frank. Powiedział jasno.
Oni nam dadzą Abu Rajala, my im zdjęcia satelitarne.
Tylko brak tych zdjęć
powstrzymuje Izrael od przekroczenia granicy.
Dramatycznie.
Gdy znikną te rakiety,
natychmiast przylecą izraelskie bombowce.
Jeśli dostaną te dane,
już dziś zaopatrzmy OWP w kamizelki ratunkowe.
- Riley jest tego wart? - Dajcie spokój.
- Serio? - Chcesz upiec dwie pieczenie, Gary?
Na jednym ogniu?
Próbujesz ściągnąć izraelską inwazję od miesięcy.
Pogadaj ze swoim szefem.
Nie jestem świętym Mikołajem.
Dzwonię do niego.
- Zrobisz, co musisz. - Możesz być pewien.
Widzisz, co tracisz?
Układamy plan.
Jesteśmy w grze. To dobra wiadomość.
Zobaczymy, co wyjdzie.
Powiedziałaś mu?
Alice jest w mieście. Przyleciała z Aten dziś rano.
Jest załamana.
Wróciła do dawnego mieszkania. Tam już nie jest bezpiecznie.
Chce z tobą rozmawiać.
Wyciągniemy ją stamtąd.
Idzie na górę.
Pan Skiles przyszedł.
Alice.
Jeśli to dla mnie...
Nie?
Jest za ciepłe.
Cały dzień nie było prądu.
Gaines mówi, że jesteś alkoholikiem.
Nie dziwię się.
Bóg wie, co wygaduje o mnie.
Wiem, że jest ci ciężko.
Chcą mnie stąd zabrać.
Musisz myśleć o córkach.
Mówisz, jakbyś je znał.
Mają się dobrze. Mieszkają z moimi rodzicami.
Nieświadome problemów dorosłych.
Myślisz, że Cal żyje?
Tak.
Ludzie są bardzo zmotywowani.
Tak myślisz? W Bejrucie?
Większość chciałaby, żeby zniknął.
Kto na przykład?
Cal miał własne zdanie.
Kto zna tyle tajemnic, powinien umieć trzymać język za zębami.
- Na jaki temat? - Serio?
Izrael tu przegra.
Jak wszyscy, którzy tu przyszli przedtem.
Nie wolno tego głośno mówić.
- Zrobił to? - Na litość boską.
Alice, robię, co w mojej mocy.
- Żeby co? - Żeby go uratować.
Potrafiłeś go zniszczyć.
Przywrócić go do życia może być trudniej.
Boże, ten dom.
Stoję tu...
Mogliśmy zrobić wszystko.
Pojechać wszędzie.
Wiesz co? Myślę, że czekał,
aż wrócisz i pozwolisz mu wyjechać.
No i wróciłeś.
Ale za późno.
Powiedz im, że dzisiaj wyjadę.
I zrób coś dla mnie.
Gdy wyjechałeś z Bejrutu, spakowałam twój dom.
Naczynia, papiery, ubrania Nadii, wszystko...
Jeśli Cal nie wróci, spakuj to mieszkanie.
Tak będzie uczciwie.
Jest gotowa wyjechać.
- Schodzi na dół. - Rozumiem.
Monsieur Skiles.
Chodź!
Nie ma czasu.
Schodzi?
Tak. Idzie do ciebie.
Mason?
Zniknął. Szybko.
Zwolnij!
Zabierz ją natychmiast.
Kurwa.
Zwolnij.
Chodź za mną!
Dalej nie idę.
Stój!
Nie.
Wsiadaj!
Byłeś w Izraelu.
Tak, Karim, powiedzieli, że może go mają.
- Musimy czekać. - Może?
Czekasz na nich? Nie doczekasz się!
- Milcz! - Staramy się. Wiedzą, że to ważne.
Powiedz im, że mają to załatwić!
Karim, wróciłem dwie godziny temu. Staramy się.
Zatrzymaj się gdzieś.
- Chcę zobaczyć Cala. - Nie.
Muszę z nim pomówić.
Znajdź Rafida.
Ja bym ci pozwolił.
To niemożliwe.
Tylko jeśli on nie żyje.
Wysiadaj.
Żartujesz? Mam ci zaufać?
Wysiadaj!
Jestem tu dla ciebie!
Ryzykuję życiem, żeby cię chronić!
Wysiadaj!
Posłuchaj uważnie, jeśli chcesz zobaczyć brata.
Nie kiwnę palcem, póki nie pomówię z Calem.
Nie mamy go.
Co?
- Szukaliśmy. - Nie.
Nie mamy go.
Machina ruszyła, Roni.
Mamy się martwić?
Zwlekałeś trzy dni z informacją o Calu.
A jeśli sypie? Nasi mogą być zagrożeni.
Bez Abu Rajala nie mam zbyt wielu opcji.
- Wykorzystaj te, które masz. - A co mam?
Mogłeś myśleć całą drogę.
Wiesz, czego chcę, Gary.
Powiedz.
Wykorzystaj okazję.
Niech to będzie punkt zwrotny.
„Amerykański dyplomata porwany z ulicy, zamordowany.
Kanalie opanowały Liban. Coś trzeba zrobić”.
Dajcie nam zielone światło. Zrobimy porządek w miesiąc.
Spalić Cala i dać Izraelowi klucze do miasta?
Co on nas obchodzi?
- Od lat jest nam kulą u nogi. - A sieć Cala? Jego dorobek?
Myślisz, że agencja machnie na to ręką?
Nie będzie miała wyboru.
O Boże.
Masz cytryny, Gary.
Zrób lemoniadę.
Wiesz, ilu ludzi cię szukało?
Najwyraźniej za mało.
Co powiedział ten posłaniec? „Idź za mną”?
Dał mi kartkę. Było na niej jedno słowo. „Karim”.
Miałem mało czasu na podjęcie decyzji.
- Nikt się nie pokazał? - Nie. Dzieciak zwiał.
Przewróciłem się, wróciłem pieszo.
Nie widziałem, żeby ktoś mnie szukał.
Zaraz wychodzę.
Dla mnie powtórka.
Zdejmij pasek.
Co?
Pod stołem.
Dam ci nowy.
Nadajnik?
Nie mogę cię znów zgubić.
Mam prośbę.
Jutro masz wykład. Nie pij więcej.
I zamów coś do jedzenia.
Już pięć dni, zegar tyka, Gaines.
Kiedy zaczniesz zwijać ludzi Cala?
- Nie wiem. - Nie wiesz?
A jeśli to ściema
i od początku chodziło o Cala?
Tak mówi Mossad.
To głos rozsądku.
Muszę to powiedzieć, Gaines.
Cal sypie,
a ty czekasz na trupy przed ambasadą?
Tel Awiw by się cieszył, co?
Stracimy cały dorobek. Tylko oni zostaną na scenie.
To trudna decyzja,
ale muszę wiedzieć, czy ją rozważasz.
Daj mi jeszcze 12 godzin.
Może się poszczęści.
Co zrobimy ze Skilesem?
Nic. To pijak.
Dostał pas, miejcie go na oku.
Ciągle daje dupy,
dobrze mieć kozła ofiarnego.
Następne pytanie, proszę.
Pan w koszuli w paski i w okularach. Proszę mówić głośno.
Panie Skiles,
podczas rokowań paryskich był pan bardzo młody.
To były pana debiut?
Debiut? Nie.
Bynajmniej.
Byłem jedynym dzieckiem dwojga ludzi,
którzy tak się nienawidzili, że żyli razem.
Tak więc byłem mediatorem od urodzenia.
Gdy miałem jakieś dziewięć lat,
ojciec wrócił wieczorem od kochanki,
a matka podała mu kolację
z jego najlepszych gołębi pocztowych.
Dziesięć lat później
poznałem termin „Wzajemne zniszczenie”,
i dobrze rozumiałem...
Szybko!
Sprawdź kanał 5!
Nie, kanał 6.
- Daj mi sygnał. - Pracuję nad tym.
Pomogę panu, panie Teppler.
Apteka Jumblatt!
Co?
Przy cmentarzu Druzów!
Apteka Jumblatt!
Idź teraz. Sam.
- Rozumiesz? Teraz! - Tak!
Połącz mnie z Crowder.
Crowder jest w vanie. Linia druga.
Sandy? Co się stało? Gdzie Skiles?
Nie mam pojęcia.
Gdzie sygnał?
Nie mogę złapać. Musimy ruszyć.
Gdzie on jest?
Poszedł.
Zniknął.
Wracaj. Musimy jechać.
Ruszamy.
Nie zgub go!
Szlag! Skiles zniknął.
Porwany?
Nie wiem, ale ma pas.
- Chcę mieć tu ten sygnał! - Tak jest.
- Zawiadommy SEAL. - Jane.
Ethan, połącz mnie z SEAL.
Tu nie jest bezpiecznie.
Dziękuję.
Stój.
Nie ruszaj się.
Załóż to.
Przed nami, 300 jardów. Sygnał jest dobry.
Trzysta jardów. Czysty sygnał. Zablokowany.
Południowy zachód, 200 jardów.
W lewo, w Rue de l'Armée!
- Skręca w lewo. Stabilny. - Stabilny?
Nadal stabilny.
Nieruchomy.
Przeszukaj go!
Przeszukaj go.
Daj mi adres.
Możesz podać adres?
Gaines, pozwól.
Wysyłamy ich?
Niech Crowder stamtąd znika, zanim się zacznie.
Szybciej!
Nie ruszać się!
Ręce w górę!
Stój spokojnie!
Sukinsyn!
Masz minutę.
Cześć, Cal.
To nie halucynacje. To ja, Mason.
Jesteś cały? Wyglądasz nieźle.
Chcę ci pomóc, ale mamy mało czasu.
Nie traćmy go.
- Jak się tu dostałeś? - Posłuchaj mnie.
Rafid Abu Rajal zniknął.
Chcemy go wymienić na ciebie.
- Brat? - Tak.
Powierzyli mi negocjacje.
Słuchaj mnie bardzo uważnie.
Wysłali mnie po niego do Izraela.
Wiesz, jak tam bywa.
Czasem trzeba docisnąć do dechy
i jechać nie tam, gdzie się chciało.
Izrael? Nie, to nie...
Karim jest bardzo cierpliwy.
Ale twoi kumple...
Twoi kumple z ambasady...
Lubią taką jazdę.
Tak.
Nie mam tylu kumpli, co kiedyś.
Nic nie szkodzi.
Każdy potrzebuje przyjaciół.
Przydałby mi się ktoś, komu mógłbym zaufać.
Wiesz, o czym mówię?
Ludzie ufają komuś,
bo to może przynieść korzyści.
Co o tym myślisz, Cal?
Co myślisz o tych korzyściach?
Można na nich bazować?
Nie.
Nie można.
Bezpieczniej jest w tłumie.
W tłumie?
- Gęstym. - Wystarczy.
Piaszczysta plaża.
- Dość. - Piasek.
- Dosyć. - Rozmawiałeś z Alice?
Obejrzyj zdjęcie dziewczynek
w albumie w moim domu.
- Koniec. - Chcesz Abu Rajala?
Niczego więcej.
Oby Alice wierzyła w Pana.
- Co? - Dość.
Oby wierzyła w Pana!
- Oby wierzyła w Pana! - Dość!
Oby wierzyła w Pana!
- Co to było? - Pozwoliłeś nam pomówić.
Masz siedem godzin.
- Jak znajdę... - Koniec rozmów.
Masz być na Fadya Crossing o 2.30, z moim bratem.
Karim, to niemożliwe.
Sprzedam Rileya Irańczykom. Przyda im się.
Fadya Crossing, 2.30.
Stój!
Odstaw karafkę.
- Broń jest potrzebna? - Chciałabym wiedzieć.
Na górę. Jest tutaj.
Mogłabyś się wstrzymać.
Co tu robisz?
Cal powiedział, żebym znalazł coś ważnego.
Odwróć się.
- Kiedy? - Godzinę temu.
Przekonaj mnie, że to prawda.
- Mówił, żeby ci ufać. - Wybacz.
A Gainesowi nie.
- Dla kogo pracujesz? - Dla przyjaciela.
Tak? Cala czy Karima?
Kazał mi obejrzeć album,
bo jest w nim coś ważnego.
Gdzie on jest?
- Jest OK. - Gdzie?
Nie wiem. Wozili mnie w koło.
- Nie widziałem. - Zdjąłeś pas.
Tak. Wolne żarty!
Ruzak posłałby rakietę, jakby mnie namierzył.
W albumie nic nie ma.
Nic tu nie ma, Sandy. Co jest grane?
Don Gaines defrauduje forsę.
Trzyma ją w banku na Cyprze.
Cal to odkrył i napisał notę.
To jej szukasz.
Napisał ją, ale czekał
z ujawnieniem na zawieszenie broni.
Wyjęłam ją z albumu.
Żeby Alice jej nie znalazła i nie odpaliła bomby.
Gaines to złodziej, a Cal o tym wie. Nie widzisz problemu?
Don o niczym nie wie.
Stawka to życie Cala.
Nieważne. Cal jest zbyt cenny.
Nie, Sandy. Cal jest zbędny.
Zagraża Gainesowi i uwiera Ruzaka.
Poświęcą go.
Nie muszą długo czekać.
Dlaczego?
Karim dał nam sześć godzin na dostarczenie brata.
Mylisz się. Mamy czas.
Zaangażują Biały Dom. Izrael się ruszy.
Izrael nie ma Abu Rajala.
Nigdy nie potwierdził. Gra z Ruzakiem nic ich nie kosztuje.
Sandy?
Jestem tutaj.
Posłuchaj mnie.
Cal mi powiedział. Powtarzał: „Oby wierzyła w Pana.
Oby wierzyła w Pana”.
Ma rację.
OWP ma Abu Rajala.
Co robimy?
Przyprowadź wóz.
Myśl, Sandy. Jesteś Arafatem.
Rozpaczliwie chcesz utrzymać rozejm.
Nie chcesz, żeby Izrael przekroczył granicę.
Kolejny incydent, kolejna bomba, kolejna zbrodnia
i nie poproszą o zgodę.
Zgniotą cię i zepchną do morza.
Rafid Abu Rajal i jego grupa?
Gorący kartofel.
Co robi Arafat?
Zdejmuje go ze stołu i studzi.
Bo Abu Rajal chce to spieprzyć.
Podpalić cały dom.
Ruzak chce tego samego.
„Dwie pieczenie przy jednym ogniu”.
Chce to zepchnąć z kursu,
wywrócić
i dać Izraelowi pretekst.
To chciał powiedzieć Cal.
Jeśli pozwolisz, żeby Gaines, Ruzak, Biały Dom i Tel Awiw
rozegrali swoje, będzie po Calu.
Czekanie tylko zwiększa ryzyko.
- Rozumiesz? - Straciliśmy szansę.
Chcę mieć listę agentów Cala i kody.
Trzeba szybko zwinąć jego ludzi
i przesunąć środki gdzie indziej.
- Słyszysz? - To wyrok śmierci.
Jezu, Sandy. Nikt nie poświęca Cala.
Ale mamy obowiązki.
W terenie jest mnóstwo niechronionych ludzi.
Wiem, co czujesz.
To mógł być każdy z nas.
Macie rację.
Może się poszczęści.
Mamy kłopot ze Skilesem.
Trzeba go szybko znaleźć.
Znaleźliśmy go pół godziny temu.
Gdzie?
W barze hotelu Napoli.
Przywiozą go, jak wytrzeźwieje.
Sukinsyn.
Wiesz co? Niech nie trzeźwieje.
Niech będzie zalany.
Daj mu do podpisania zobowiązanie i wsadź go do samolotu.
Dobrze.
Sandy?
Świetnie się spisałaś.
Chcę, żebyś wiedziała. Doceniamy to.
Dziękuję.
Zmieniłaś zdanie?
Już za późno.
To znaczy?
Za 90 minut
oficer dyżurny otworzy sejf
i odkryje brak czterech milionów.
Masz rację. Jesteśmy sami. To Raffik.
Połóż je z tyłu.
Jedzie z nami.
- Dokąd je wieziemy? - Ubijemy interes.
Jaki? Pogrozimy OWP?
Dlaczego nie? Cztery miliony to mocny argument.
Sandrine?
Kochana!
Posłuchaj, Bashir.
Powiesz mi, co chcę wiedzieć,
albo pożegnaj się z życiem.
Co to ma być?
Rafid Abu Rajal!
Gdzie jest?
Gdzie?
Nie tylko ciebie mam, Bashir.
Pierdol się!
Zabij ją.
Nie.
- Zastrzelić? - Rób, co każę!
Będzie hałas.
Jezu.
To zastrzel ją w sypialni!
Nie.
Sandrine!
Co z wami?
Słuchacie rozkazów kobiety?
Spróbujmy jeszcze raz.
Rafid Abu Rajal?
Gdzie jest?
Teraz wydostań go dla nas.
Dostaniesz znaleźne.
Połowa teraz, połowa potem.
Telefon za 100 tysięcy.
Plus dwa miliony, jak dostarczysz Abu Rajala
na Al-Mazar Square żywego za godzinę.
Nie będzie łatwo.
Wiem o tym. Wszyscy wiemy.
Dlatego grzecznie prosimy.
A jeśli Stary odmówi?
Jeśli odmówi, forsa wraca do banku.
Podpisała się. Oficer myślał, że chodzi o drobne.
Wzięła wszystko? Cztery miliony?
- Zna kody Rileya. - O Boże!
Ma łączność, wóz, broń.
Bądźcie gotowi.
Ufam mu. To człowiek Cala.
Jak Cal nie wróci, będzie spalony.
Walczy o życie.
Robisz to dla Cala? Dużo poświęcasz.
To nie jest wielki romans.
Nie jest.
Czuliśmy się samotni.
Lepiej ze mną niż z kimś obcym.
Jasne.
Szybciej, Bashir. Powinien już być.
Nie wykiwa nas dla 50 kafli.
Jeśli to zrobi, to dla całej sumy.
Jak to jest pogrzebać karierę w jedną noc?
- Powinieneś wiedzieć. - Jesteś twardsza ode mnie.
Niełatwo mnie pozytywnie zaskoczyć.
To był komplement.
Dziękuję.
Jadą dwa wozy.
Kierunek?
Południe, Rue de Damas.
Mówi, że jadą na południe.
Przygotuj się.
Mówi, żeby był gotów.
- Wyłączyła się. - Możesz ją namierzyć?
Jest za sprytna.
Ma dwa radia.
Poszukam sygnału UHS.
- Gdzie jest Rue de Damas? - Gdzieś tu.
Tu są dwa miliony.
Dwa miliony nie wystarczą.
Spieszy mi się.
Przepłacam, ale podtrzymuję ofertę.
Dajesz za mało.
Mason, to on. To Abu Rajal.
Pogadamy sam na sam?
Bashir wiedział o dwóch milionach, a ty przywiozłeś Abu Rajala.
Dogadajmy się. To wszystko, co mam.
Wykładam wszystkie karty.
Nie wykładasz kart od razu, gdy chodzi o życie.
- Dwa i ćwierć. - Pięć.
- Trzy. - Cztery i pół.
Mam dokładnie 3,9 miliona.
Po raz pierwszy.
Dlaczego tylko Bashir ma zarobić?
- Po raz drugi. - Jeśli weźmiesz 3,9,
powiem Bashirowi, że stanęło na 3,5.
Wrócisz do Arafata z tarczą
i czterema stówami w kieszeni.
Stoi.
Szybko, przyprowadźcie go.
Przynieś resztę forsy.
Tu jest wszystko.
Czułem, że się dogadamy.
Przeraża mnie tylko,
że nie spytałeś, co się z nim stanie.
Za taką forsę...
Spójrz na moją dłoń. Widzisz? Laser.
Z bardzo celnej broni mojego kumpla Raffika.
Niesamowita sprawa.
- Zaufałem ci. - Wiem.
Dbam o własną skórę.
Stój, póki nie odjedziemy,
to zdążysz wydać tę forsę.
Jedziemy.
- Gdzie oni są? - Na dole.
Daleko jeszcze?
Może zaczeka.
Czekamy za długo.
Zmywajmy się stąd!
Mam dosyć. Chodźmy stąd.
Jazda!
Chodźmy.
Uwaga!
Trzysta metrów.
To chrześcijanie.
Przekonam ich.
Z Abu Rajalem w aucie? Nigdy!
- Rami, nie! - Przejadę!
Damy radę!
Kurwa.
Jesteś szalony!
Nie przyjadą!
Odpuść, nie przyjadą!
Zgaś silnik.
Zgaś!
Bądźcie gotowi.
Po co wysiadasz? Czekają na mnie.
Na wszelki wypadek.
Nie zostanę tutaj.
Jeszcze chwila z tym mordercą, a oszaleję.
To twój ostatni szczęśliwy dzień, ty sukinsynu!
Obaj macie rację.
Co to ma znaczyć?
Nie przeforsujesz tego.
Jeszcze zobaczymy.
- Frank, to nie twój teren. - Sprawa wywiadu.
To pieprzone rodeo.
- Mason, słyszysz mnie? - Znowu nadają.
Tak, słyszę.
To on. Karim.
- Namierz ich. - Mało brakuje.
Nie wyłączę radia, żebyś wszystko słyszała.
Rozumiem.
Cal przejdzie pierwszy. Gdy będzie bezpieczny, dostaniesz brata.
Dlaczego tak?
Bo masz mnie. Ja zostanę.
Nie jesteś wiele wart.
Powinieneś był zażądać
ważniejszego mediatora.
W porządku.
Jest postęp. Cal przejdzie.
Nie ruszajcie się.
Namierzam ich.
Trzeba było...
Dajcie mi 30 sekund.
Wyślij oddział.
- Wygląda na to... - Wyślij oddział!
Nie, do cholery! Mason się dogadał.
Daj mu to rozegrać.
Jeśli teraz wkroczysz,
postawię cię przed komisją senacką.
Myślę o Nadii.
Dobrzy ludzie płacą najwyższą cenę.
Myliliśmy się co do ciebie?
Pytasz, czy byłem terrorystą?
Nie wtedy.
Nie tamtej nocy.
Dopiero rano.
Rozwiążcie go.
Jesteś cały? Mamy układ.
Pójdziesz sam. Ja tu zostanę.
Masz plan?
Pracuję nad nim.
Szlag.
Idź. Spotkamy się po tamtej stronie.
Idź!
Idzie. Przygotujcie brata.
Rozumiem.
Cal?
Tak. To ja.
Cal.
Braciszku!
Rafid!
Jesteś bezpieczny.
Karim, jesteśmy kwita?
Puśćcie go.
Dziękuję, bracie.
Rafid, nie!
Przekłąłeś mnie?
Co on robi?
Jesteś wolny.
Przekląłeś!
Już po wszystkim. Jest dobrze.
Rafid, odłóż broń!
Uciekaj!
Rafid!
Szybko!
Mason!
Szybko!
Złap moją rękę!
Mam cię.
Bernard! Witaj!
Wsiadaj!
Sandrine!
Dzielna dziewczyna!
Ruszajmy!
Prawie skończyłem.
Gotowe.
Zostawię was samych.
Dobra.
W porządku?
Powiem ci, jak leki przestaną działać.
A ty?
Powiem ci, jak wezmę prysznic.
Myślisz, że znajdą Karima?
Albo on znajdzie nas pierwszy.
Nie mogę uwierzyć, że dałeś radę.
Czuję się, jakbym wygrał na loterii.
Uratowałeś mi życie i znów się widzimy.
Następnym razem nie zwlekajmy tak długo.
Chciałbym.
Dziękuję, Cal.
To leki mówią.
Gotów na krótką rozmowę w ambasadzie?
Potrzebny adwokat?
Zapraszam towarzysko.
Ruzak będzie?
Wraca do Waszyngtonu. Ma wpływowych przyjaciół.
Kto teraz rządzi?
Jest wakat. Don Gaines zrezygnował rano.
Nie wiem dlaczego.
Zbadaliśmy budżet.
Musisz wiedzieć, Mason,
że w zasadzie wszyscy są zadowoleni z wyników akcji.
Naprawdę?
Byliśmy pod presją.
Podejmowane działania
mogą być przedmiotem rozmaitych interpretacji.
Nie kręć, Frank.
Wszyscy mają, czego chcieli. To rzadkość.
Cieszmy się tym.
- Pojedziesz ze mną? - Ze mną.
Chcesz mi powiedzieć, żebym o wszystkim zapomniał?
Chociaż spróbuj.
Na twoim miejscu pożegnałabym ten kraj raz na zawsze.
A na swoim?
Mam dobrą pozycję do negocjacji.
Już dostałam miłe oferty.
Masz mediatora?
Nie znam wielu.
Zostanę do kolacji, gdybyś mnie potrzebowała.
Armia Izraela wkroczyła do południowego Libanu.
MOSHE ARENS AMBASADOR IZRAELA W USA
Ma jasno określoną misję.
Jej zadanie to wypchnięcie sił OWP
poza zasięg artyleryjski.
Po miesiącach ataków rakietowych izraelskie wojska pancerne
zajęły Bejrut Zachodni.
Nasila się izraelska inwazja na Liban.
Obejmuje obszar mniejszy od Delaware,
większy od Rhode Island.
Trwa ewakuacja bojowników OWP.
Bejrut zajmują amerykańskie siły pokojowe.
Według Pentagonu,
wskutek ataku terrorystycznego
zawalił się czteropiętrowy budynek,
grzebiąc pod gruzami żołnierzy.
Dziś w Bejrucie furgonetka eksplodowała
przed ambasadą USA.
Potężny wybuch nastąpił w porze lunchu.
Jennings...
Zbrodniczy atak na placówkę dyplomatyczną
nie przerwie naszej misji zaprowadzania pokoju w regionie.
Napisy: Hanna Podgórska